درگذشت...

 

غمی را در دلم دارم که گاهی            

کشد آتش دل من را به آهی
کنار اشک چشم بی گناهت 
کنار لحظه های بی صدایت

پرم از یاد روزان گذشته

به عمق درد دل های شکسته                                                                                                                                

 خواستم این شعر رو ادامه بدم ولی نشد!شعر باید خودش بیاد!وقتی نیاد کاریش نمی شه کرد.خبر درگذشت مرجع فقید شیعه من رو ناراحت کرد.نه اینکه آدم مذهبی باشم .نه!حتی این آقا رو نمی شناختم تا اینکه جریان انتخابات شروع شد!وقتی شناختمش که در کنار مردم ایستاد نه در مقابل مردم.وقتی شناختمش که دفاع از ملت کرد.از حق آزادی.وقتی شناختمش که اعتراض کرد به خون هایی که ریخته شدند و به تهمت ها و دروغ ها وتقلب ها و....همین چند ماه واسه من کافی بود که حالا بگم درگذشت یک انسان را به انسان ها تسلیت می گویم!فکر می کنم انسان درستی بود که در برابر ظلم سکوت نکرد.می بینی!می توانست در مقابل مردم بایستد و حالا هم مردم لعنتش کنند!اما در کنار مردم ایستاد و حالا تکریمش می کنند و می گویند:خدا بیامرزتش.

مگر آدم بعد از مردنش چه می خواهد؟جز یه نام نیک؟ ای کاش آن ها که به مردم خود ظلم می کنند به فکر فرو می رفتند و کمی وجدان درد می گرفتند!